برای دستمزدها، علیه بیکاری
در ادامه سالهای متمادی دستمزدها و مساله بیکاری دو عامل اساسی در تباهی و فرودستی طبقه کارگر عمل کرده اند. طبقه کارگر در اوج پراکندگی، انتظار و توهم و در موضع دفاعی تاوان هر چه سخت تری را متحمل شده است. به این وضعیت باید پایان داد. تنها چاره ما غلبه بر صف دفاعی و سازمان دادن یک جبهه متحد، رزمنده، طلبکار و تعرضی حول دستمزد و بیکاری است. این سند پلاتفرم مشترک فعالین کارگری در این مسیر است و رئوس یک برنامه مشترک و سراسری را شامل میگردد. فعالین کارگری متعهد میشویم که:
اتحاد سراسری کارگران در ایران
واقعیت این است که هرگونه انتظار برسمیت شناخته شدن هر نوع تشکل مستقل کارگری مطلقا بی جا است،
الف: در تمام محلات و در تمامی مراکز تولیدی شبکه ای از "اتحاد کارگری" را بوجود آوریم. این شبکه ها باید علنی باشد و بتوان در هر کارخانه یا محل چندین شعبه آنرا سراغ گرفت. هدف این شبکه ایجاد همبستگی و اتحاد میان کارگران در مقابل دست درازی کارفرما و دولت است. با فعالیت هر یک مورد از این شبکه کارگران و اعضای خانواده آنها منظما دور هم جمع میشوند، هیچ کارگری برای مشکلات زندگی خود تنها نمی ماند، کار کودکان ممنوع است، زنان کارگر انسانهای برابر هستند، روزگار کارفرمای ضد کارگر سیاه است، انواع صندوقهای همکاری پشتوانه کارگران معترض عمل میکنند ...
اعتراض کارگری بر سر دستمزد
واقعیت این است که طبقه کارگر ایران با یک شبکه گانگستری متشکل از دولت و سرمایه داران دست به گریبان است که در ازای کار بیشتر و بیشتر در مقابل حتی همان دستمزدهای نفرت انگیز زیر خط فقر مصوب کارگران را از طریق گرانی و تورم و یا با قلدری از جیب کارگر میدزدند. واقعیت این است که دزدیدن دستمزد و گرسنگی و کشتن کارگر در ایران قانونی است.
واقعیت این است که حرکات کارگری جاری بر سر دستمزدهای عقب افتاده جزیی از سیاست دولت برای سر دواندن و ایجاد تفرقه در میان کارگران است. واقعیت این است که بدون انزوای کامل نهادهای دولتی (شوراهای اسلامی و انجمنهای صنفی کارگری) اعتراضات کارگری کماکان بصورت مظلومان فریب خورده تداعی شده و جز سر خوردگی نتیجه ای ببار نخواهد آورد.
الف: جنگ بر سر گرسنگی و نان و اجاره خانه را از کنج خانه کارگران به خیابانها بکشیم. هیج کارخانه، هیج دفتر دولتی نباید بتواند جز با تامین دستمزد کارگران به گردش درآید.
ب: تظاهرات و اجتماعات کارگری جای خود را به اکسیونهایی بدهد که بتواند بطور موثر دولت و کارفرما را تحت فشار قرار دهد. صف کارگران باید بتواند خود را از گزند واحد های سرکوب در امان نگه بدارد.
پ: در مراکز تولیدی با مقابله با اضافه کاری، مقابله با اخراج و امکان جایگزینی کارگران باید کارفرما را برای دستمزدهای بالاتر تحت فشار قرار داد. کارگران شاغل باید سهم خود در دفاع از منافع کل طبقه کارگر، که منافع دراز مدت فردی خود آنها نیز هست را بعهده بگیرند.
اعتراض کارگری بر علیه بیکاری
واقعیت این است که بیکاری برای کارگران یک مصیبت و برای دولت و کارفرمایان دریای نعمت است. بیکاری میلیونی در ایران مستلزم هیچگونه عقوبتی برای کارفرمایان و دولت نبوده است. واقعیت اینستکه مقاومت و یا اعتراض قابل توجهی بر علیه ببکاری در ایران وجود ندارد. قدرت مایشاء دولت و کارفرمایان را باید توسط اقدام مستقیم کارگران لگام زد.
الف: در مقابل اخراجها باید سد سکندر ببندیم. هیچ کارخانه ای نباید بتواند با استخدام کارگر جدید بکار خود ادامه دهد. کارگران حق دارند با هر وسیله ممکن از شریان زندگی خود دفاع کنند. کارفرما باید بفهمد که اخراج کارگران برایش گران تمام خواهد شد. ما کارگران حق داریم در مقابل اعتصاب شکنان باریکارد ببندیم.
ب: همه کارگران بیکار فعالانه و هر روز با اجتماع در ادارات کاریابی و با فلج کردن همه فونکسیونهای اجتماعی و دولتی شهر را روی سر بگذاریم. بخش اصلی نیروی ما کارگران علیه بیکاری بطور روزمره در حال دست فروشی و کولبری و قالی بافی و کارگر ساختمانی در واقع در حال خدمتگزاری به دشمن بوده و خنجر به شکم خود و هم طبقه ای های خود فرو میکنند. از اول مه همه این کارگران یک یا چند ساعت روزانه را صرف فشار به اداره کار و سایر ادارات دولتی خواهیم کرد. همه زنان و مردانی که قاقد شغل تمام وقت متعارف هستند، نیروی مادی یک اعتراض فعال و طلبکار باشیم که شهر پس از شهر را برای دریافت بیمه بیکاری برای همه افراد آماده بکار فلج خواهیم ساخت.
به دولت و سرمایه داران اجازه نمیدهیم بحران و راه اندازی تولید را به قیمت فلاکت ما کارگران از سر بگذرانند. داستان رویاهای ثروت و مکنت بورژوازی در ایران نباید با خون و خفت و فرودستی طبقه کارگر نوشته شود.
زنده باد اول مه، روز جهانی کارگر
اریبهشت 1396
علیه بیکاری www.a-bikari.com