سندیکای هفت تپه خود بر دوش فضای اعتراضی و کشش و کوشش گسترده هم طبقه ای های خود ایستاده است، اما ابدا گزافه گویی نیست اگر گفته شود: این سندیکای در عرض سه سال فعالیت خود به اندازه سی سال طبقه کارگر در ایران را بجلو برده است.

پرچم کارگران معدن چغارت در ساده ترین بیان خود پرچم طبقاتی کارگران در ایران امروز است: معادنی که چند نسل روی آن جان کنده ایم متعلق به خود کارگران است. هیچ کس حق ندارد بالای سر کارگران برای آن تصمیم بگیرد. بالا بردن سود کارخانه از راه خصوصی سازی نباید به قیمت بدبختی کارگر تمام شود. سود معادن باید همین امروز و فوری صرف بهبودی ظرفیتهای صنعتی و زیستی برای مردم شهر تبدیل گردد!

حزب بلشویک کارگران روسیه ، چاره را در ایجاد اتحاد کارگران شاغل و بیکار یافت ببینیم این راه حل چگونه چاره مشکل بود . و پیشروان جنبش کارگری روسیه چه کردند؟

فعالین این جنبش چگونه در ایام بحران و بیکاری که بنا به تعریف مترادف با افت روحیه مبارزاتی و مترادف با فردگرایی کارگران شناخته میشود، موفق به سازماندهی گسترده کارگران گشتند؟

با هیچ بهانه و نطق و خطابه ای نمی شد کارگران را از کاریابی بیرون کنند. لاجرم به شیوه های معلمان شهیدشان یعنی ساواکی ها متوسل شدند. تعقیب و مراقبت ! کار عده ای از پاسداران این شده بود که لباس مدرس بپوشند. خودشان را کارگر انقلابی جا بزنند و های و هوی را بیندازند