کودکان زیر ده سال به شرط آنکه دندان درآورده باشد و طی ده ساعت متمادی بهانه مادر نگیرد،‌ در چهارچوب قانون شاگرد و استادی قابل کار کشیدن به حساب می آیند. البته به دلیل جثه تقریبا نامناسب و ضرورت مراقبت از وسایل کار، باید از بستن گاری به آنها خودداری کرد. این مصوبه مجلس و دولت است. در مورد این کودکان استفاده از دستگاههای برق فشار قوی بدون مراقبت زیر چشمی   کارفرما ممنوع است...

بقول ایشان "سرمایه مثل آهویی است که به کوچکترین ناآرامی حساس است"! جناب سرمایه و مدافعین آن به گور بابایشان میخندند. کسی که برای استثمار کارگر کت بسته و کم حقوقی مثل کارگر ایرانی دندان طمع تیز کرده؛ بیزحمت پیه نارضاینی را هم بخود بمالند.

به کارگران و بخصوص آسمان جل های بیکار آن و بطریق اولی به نشریه علیه بیکاری ربطی ندارد در برنامه ریزی کارکرد سرمایه شریک شود. اما با این وجود   میشود استثنا فضولی کرد و پرسید: حالا که همه بخشهای تولیدی و خدماتی خصوصی شده و روانه بورس میگردد، چرا نباید خود فیضیه قم را خصوصی کرد. شرکت سهامی فیضیات قم!

این کشور برای سیستم این نوع رئیس جمهوری درست شده است. خاکش برای رشد آدم حسابی مناسب این پست جان میدهد. رئیس جمهورهایی که نصف سال را از این شهر بوق بوق ماشین سواری میکنند و نصف بعدی سال را با هنرپیشه های نیم حجابی عکس یادگاری میگیرند.

این مردم همه راههای دیگر را آزمایش کرده اند، بلاخره تکلیف آرزوها را باید روشن کرد. اگر عملیاتهای ضربت یگانهای ویزه نبود و اگر اتحادیه های کارگری ازاد بود آنوقت بخش زیادی از کارگرها برای گشایش زندگی آنجا را انتخاب میکردند.

دست کم تقاضا داریم برای هدر نرفتن زحمات تیم مذاکره و از دست ندادن فرصت احتمالی سرمایه گذاری بطور موقت هم که شده امر معرفی و بازار یابی نیروی کار کارگران ایرانی برای سرمایه های خارجی به جای وزارت کار به اداره امور حج سپرده شود.

از آنجا که "اقتصاد مال خر است" آقای استاندار هم متوجه هستند که با قیمت ارزانتر نیروی کار ایرانی و تولید تسبیح در محل برای   "تجارتخانه رضوی" ایشان با صرفه تر است. اما تا ثبت مناطق آزاد تولیدات صنعتی اسلامی و ایجاد کارخانه در آن، و تا ثبت آن در بورس تهران عجالتا مساله "کار آفرینی و کاهش بیکاری" و "رشد صنایع ملی" می تواند در دست متخصصان اقتصادی حلوا حلوا گردد.

در چنین شرایطی کارگر چرا باید دردسر تشکیل اتحادیه و سندیکا بیافتد؟ اصلا تقصیر انوشیروان و بعدش هم دولت ماست که کارگران را لوس و بد عادت کرده اند. معلوم است وقتی نمایندگان مجلس و دولت اینقدر لی لی به لالای کارگر نمیگذاشتند، آنوقت این جماعت حتی به تشکلهای کارگری بدون حق عضویت پشت نمیکردند.