ایران با بحران فرهنگی در زمینه کار روبرو است. عده ای معتقدند مشکل از ملی شدن نفت است، در یک سوء تفاهم،  ملت به خانه رفته و بجای کار ، طاقباز دراز کشیده و منتظر بشکه نفت از سهمیه خود نشسته اند!  ظاهرا قرار است مصدق و ملی شدن نفت از سابقه افتخارات ملی ایران زمین خارج شود و در صفحات مربوط به توطئه کارگران نفت در اشاعه تنبلی ثبت گردد!

ما در سرزمین موعود بدنیا آمده ایم. اما کیست که قدر آن را بداند! اگر شانس داشتیم و بجای خلفای راشدین، کریسف کلمب کورمال کورمال دست بر قضا سر از بخارا در می آورد، وضعمان بهتر میبود. در اینصورت هم در میان ما   زورکی هم که شده زبان انگلیسی مد بود، ‌و هم   اجنبی ها از فیض فرهنگ و زبان شیرین فارسی بی بهره نمی ماندند.

پنج شش دعای جدید هم بدست ملت داده شود تا از انرژی آنها تا نفسشان در می آید بطرز مفید بهره برداری گردد: دعای کاهش تورم، دعای افزایش قیمت نفت، دعای افزایش صادرات اجناس وطنی، دعای اشتیاق سرمایه های خارجی ... خاصیت این دعاها در این است که مردم وقتی از انتخاب قازوراتهای اصلاح طلب و مکتبی و پوپولیست و با تدبیر به جایی نرسیدند، به جای آن میروند دعا میکنند! اگر عزت پاسپورتهایشان مالید، از لج با پای پیاده میروند به کربلا!

بیان حقیقت کار ساده ای نیست. چرا که حقیقت را باید کشف کرد، حدس زد، تعقیب نمود، زاغ زد، در راه آن از جان مایه گذاشت، منافع خود را فدا کرد،‌ دل به دریا زد، خود را برای عواقب آن آماده ساخت،

بسیار مهمتر اینکه دولت و عمامه ندیده های چین همه پکیج اسلامی را با فتوا و جهاد و صیغه و روزه و حجاب و شلاق و نماز جمعه و لولهنگ و استخاره و ... همه را یکجا مزمزه کنند تا بفهمند از یک من ماست اسلامی چقدر کره میشود گرفت و   برای ما ایرانی ها زیاد چسی صنعتی نیایند!

کودکان زیر ده سال به شرط آنکه دندان درآورده باشد و طی ده ساعت متمادی بهانه مادر نگیرد،‌ در چهارچوب قانون شاگرد و استادی قابل کار کشیدن به حساب می آیند. البته به دلیل جثه تقریبا نامناسب و ضرورت مراقبت از وسایل کار، باید از بستن گاری به آنها خودداری کرد. این مصوبه مجلس و دولت است. در مورد این کودکان استفاده از دستگاههای برق فشار قوی بدون مراقبت زیر چشمی   کارفرما ممنوع است...

اما در این میان دلخوری نمایندگان مجلس از جامعه کارگری است. نمایندگان از دولت خواسته اند فورا محل تجمع جلوی ساختمان مجلس را بتون ریزی نماید. گویا کارگران روز انتخابات رفته و رای می دهند؛ تا از هفته بعد با تجمع جلوی مجلس ، نمایندگان را برای بیرون کشیدن حق خود از گلوی وزارت کار و کارفرما جلو بیاندازند. نمایندگان مجلس در اتمام حجت خود اعلام کرده اند که: افزایش دستمزدها و لغو کار قراردادی امر خود کارگران است! کارگران باید به انگولک بیجا بر علیه حرمت مجلس پایان دهند.

به کارگران و بخصوص آسمان جل های بیکار آن و بطریق اولی به نشریه علیه بیکاری ربطی ندارد در برنامه ریزی کارکرد سرمایه شریک شود. اما با این وجود   میشود استثنا فضولی کرد و پرسید: حالا که همه بخشهای تولیدی و خدماتی خصوصی شده و روانه بورس میگردد، چرا نباید خود فیضیه قم را خصوصی کرد. شرکت سهامی فیضیات قم!