تا کارگر خود را از شر کلاه بوقی "رئیس خانواده" خلاص نکرده و متقاعد نشود که خانواده نهادی در خدمت تولید و باز تولید نسل امروز و آینده کارگری بر دوش خود اوست، چگونه میتواند در چانه زدن ساده بر سر دستمزدهای واقعی یک گام به جلو بردارد؟

بازار کار تولید خانگی در ایران یک بازار واقعی و تعریف شده و با سودهای کلان است. قطعات الکترونیکی، مواد خوراکی تا بسته بندی پوشاک بدون کوچکترین هزینه برای کارفرما تولید میگردد. تولیدی که نه قرارداد لازم دارد، نه بیمه، نه استخدام، نه اخراج. آیا کلمه دیگری بجز زنده بگور میتواند بازگو کننده این شرایط باشد؟

در جمهورى اسلامى و جامعه تحت كنترلشان "زنان هرزه"، "زنان ذاله"، "مفسدين" و لزوم رفع شر آنها عباراتى است كه روزمره مورد استفاده است. دنيا هر چقدر هم معكوس باشد، هنوز جاى تعجب دارد كه چرا بايد دولت، نمايندگان مجلس و فرمانده هان شان بتوانند ادعاى شرف داشته باشند، بعنوان مصلحين جامعه ظاهر گردند و سنگ دفاع از اخلاقيات و عدالت و انسانيت بسينه بزنند؟